แบกเป้อินเดีย 67/129: Nepali song เพลงเนปาลีจากสาวเนปาลีในสิกขิม

แบกเป้อินเดีย 67/129: Nepali song เพลงเนปาลีจากสาวเนปาลีในสิกขิม

ถ้าพูดถึงสิกขิม (Sikkim) ในอินเดีย หลายคนอาจนึกถึงภูเขาหิมาลัยที่สูงตระหง่าน ธรรมชาติอันบริสุทธิ์ หรือวัดวาอารามพุทธที่สง่างาม แต่สำหรับผม mr.hotsia การมาเยือนครั้งนี้กลับได้สัมผัสกับอีกมิติหนึ่งของสิกขิม นั่นคือ “เสียงเพลงเนปาลี” ที่เปล่งออกมาจากสาวน้อยชาวเนปาลีในหมู่บ้านเล็ก ๆ ท่ามกลางขุนเขา

ในฐานะที่ผมเดินทางมายังสิกขิมมาหลายครั้ง ทั้งเมืองกังต็อก เมืองเปริ่ง และเมืองน้ำชี แต่ครั้งนี้ที่ผมได้เจอและบันทึกไว้ใน แบกเป้เที่ยวสิกขิม อินเดีย คือประสบการณ์ที่ไม่เหมือนใคร การเดินทางจากกังต็อกซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐ มุ่งหน้าลงใต้ไปยังน้ำชี เมืองที่เป็นศูนย์กลางของสิกขิมใต้ ที่ซึ่งผสมผสานวัฒนธรรมของชาวเนปาลีและชาวพุทธอย่างกลมกลืน

ระหว่างทางที่ผมนั่งรถจิ๊บประจำทางที่ขนส่งผู้คนและสัมภาระผ่านถนนคดเคี้ยว ผมได้ยินเสียงเพลงที่ไพเราะและมีเสน่ห์มาก ๆ เป็นภาษาเนปาลี เสียงนั้นมาจากสาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนร้องเพลงริมถนนในหมู่บ้านเล็ก ๆ ของชาวเนปาลี ผมไม่รอช้าที่จะหยุดและเข้าไปพูดคุยกับเธอ

เธอเล่าให้ฟังว่าเพลงที่เธอร้องนั้นเป็นเพลงเนปาลีพื้นบ้านที่สืบทอดกันมาในชุมชนของเธอ เสียงร้องที่อบอุ่นและมีชีวิตชีวา ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้สัมผัสถึงหัวใจของคนสิกขิมอย่างแท้จริง เพลงนี้ไม่ใช่แค่บทเพลงแต่เป็นเรื่องราวของชีวิต ความหวัง และความผูกพันกับถิ่นฐานบ้านเกิด

สิกขิมเดิมทีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวเลปชาและชาวทิเบต แต่ปัจจุบันชาวเนปาลีมีสัดส่วนราว 75% ของประชากรทั้งหมด จึงไม่แปลกใจที่เสียงเพลงเนปาลีจะได้ยินอยู่ทั่วไปในที่นี่ ทั้งในตลาด ถนนหนทาง และงานเทศกาลต่าง ๆ ผมเคยเขียนถึงเมืองน้ำชีใน เมืองน้ำชี สิกขิมใต้ อินเดีย ที่นอกจากจะเป็นศูนย์กลางการค้าขายแล้ว ยังเป็นจุดรวมตัวของวัฒนธรรมเนปาลีที่เข้มแข็งอีกด้วย

การได้ฟังเพลงจากสาวน้อยคนนี้ทำให้ผมนึกถึงบรรยากาศของตลาดในเมืองน้ำชี ที่เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายเชื้อชาติและภาษา ภาษาเนปาลีเป็นภาษาพูดหลักที่ได้ยินแทบจะตลอดเวลา แม้แต่ในร้านอาหารริมทางที่ผมเคยกินข้าวผัดเปริงและฟังเสียงเพลงเนปาลีจากนักร้องริมถนน (ดูเพิ่มเติมได้จาก คลิปข้าวผัดเปริง เพลงเนปาลี)

นอกจากเสียงเพลงที่สะท้อนความเป็นชุมชนเนปาลีแล้ว สิ่งหนึ่งที่ผมประทับใจมากคือวิถีชีวิตที่เรียบง่ายและอบอุ่นของผู้คนในสิกขิมที่ยังคงยึดมั่นในวัฒนธรรมพื้นบ้าน การที่ผมได้พักในโฮมสเตย์เล็ก ๆ ในน้ำชีและเปริ่งเป็นประสบการณ์ที่เปิดโลกกว้างให้กับผม เหมือนกับที่ผมเคยเล่าไว้ในบทความ ดาหลับโฮมสเตย์ เมืองเปริ่ง สิกขิมตะวันตก อินเดีย ที่ซึ่งผมได้สัมผัสความอบอุ่นของครอบครัวชาวพุทธและชาวเนปาลีที่นี่

ระหว่างที่ฟังเพลงเนปาลีจากสาวน้อยคนนี้ ผมยังได้เห็นภาพชีวิตประจำวันที่เรียบง่ายของชาวบ้าน เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ที่เล่นกันตามท้องถนน กลิ่นหอมของอาหารท้องถิ่นที่ขายอยู่ตามแผงเล็ก ๆ รวมถึงการแต่งกายแบบดั้งเดิมที่สะท้อนเอกลักษณ์ของชาวเนปาลีในสิกขิม

การเดินทางในสิกขิมนั้นสะดวกสบายพอสมควร ถนนหนทางที่เชื่อมต่อเมืองต่าง ๆ อย่างกังต็อก เปริ่ง น้ำชี และเมืองเล็ก ๆ รอบ ๆ สามารถเดินทางด้วยรถจี๊ปประจำทางที่ค่อนข้างปลอดภัยและราคาไม่แพง การเชื่อมต่อกับเมืองใหญ่อย่างสิริกูรี (Siliguri) ในรัฐเวสต์เบงกอล และสนามบิน Bagdogra ก็ทำให้การมาเยือนสิกขิมไม่ใช่เรื่องยากลำบากอย่างที่คิด (อ่านรายละเอียดได้ที่ การเดินทางสู่เมืองกังต็อก สิกขิม อินเดีย)

สำหรับใครที่ชื่นชอบการฟังเพลงและสัมผัสวัฒนธรรมพื้นบ้านแบบแท้ ๆ ผมขอแนะนำให้ลองเปิดใจมาเยือนสิกขิมในมุมมองของผม mr.hotsia กับเสียงเพลงเนปาลีที่ยังคงมีชีวิตในหมู่บ้านเล็ก ๆ เหล่านี้ ผมบันทึกภาพและเสียงไว้ใน คลิป Nepali song เพลงเนปาลีจากสาวเนปาลีในสิกขิม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางแบกเป้ของผมในอินเดียที่อยากให้ทุกคนได้เห็นและสัมผัส

เสียงเพลงแม้จะเป็นเพียงเสียงเล็ก ๆ ในขุนเขาแห่งนี้ แต่สำหรับผมมันเป็นสิ่งที่ทำให้สิกขิมไม่น่าเบื่อและเต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์ของชีวิตผู้คนจริง ๆ อย่าลืมหยุดฟังเสียงของชาวบ้านในระหว่างเดินทาง และเปิดใจรับความงดงามในความเรียบง่ายของที่นี่นะครับ