มายโจ๋ว ไทยขาว

http://www.hotsia.com > ไทยขาว เมืองมายโจ๋ว เที่ยวสะใจเที่ยวเวียดนามแบบสะใจ ตะเวนไปตามเส้นทางที่เรียกว่าสิบสองจุไทยเดิม (12 จุไท) ที่ผ่านมาพาไปไทยดำที่เดียนเบียนฟู แล้วไปรู้จักคนไตยที่หมู่บ้าน BAN HO หรือบ้านโฮ ก่อนหน้านี้ในไทย ผมก็พาไปพักโฮมสเตย์บ้านไทยลือ เที่ยวบ้านยองที่ลำพูนมาแล้ว วันนี้มารู้จัก ไทยขาว ที่เมืองไหมเชา(Mai chau) ตอนที่ผมเขียนเรื่องอยู่นี้ ผมก็นั่งอยู่ที่โฮมสเตย์บ้านไทยขาว

หลังอาหารเช้าก็หยิบโน๊ตบุ๊คมานั่งรื่องราวที่นี่ คนอ่านจะได้อินเหมือนอยู่ที่บ้านไทยขาวกับผมจริงๆ ไทยขาวที่นี่ไม่ได้เกล้าผมไว้มวยแบบไทยดำ สำเนียงพูดเข้าใจกันมากกว่าคุยกับไทยดำหรือคนไตที่ซาปา หากดูจากแผนที่จะเห็นว่าไทยขาวอยู่ไม่ไกลจากซำเหนือของประเทศลาวเลยครับ ผมว่าอาจเป็นส่วนหนึ่งให้คุยรู้ความกันมากขึ้น บ้านของชาวไทยขาวยกพื้นสูง ขนาดผมสูง 186 เซ็นยังเดินไม่ต้องกล้มหัวสักนิด บนบ้านเป็นโถงกว้างนอนกางมุ้งแยกเรือนกัน

ครอบครัวชาวไทยขาวเป็นครอบครัวขยายตามฉบับของคนไทย บ้านที่ผมมาพักอยู่มีปู่อายุ 50 ปี ลูกสามคน และก็หลานๆ อยู่ด้วยกัน ชาวไทยขาวอาชีพทำนาขยันตื่นแต่เช้าไปเกี่ยวหญ้ามาเลี้ยงควายที่เลี้ยงอยู่ที่บ้าน ชาวไทยขาวปลูกข้าวกินเอง ข้าวของไทยขาวที่ผมกินหอมอร่อยเหมือนกินข้าวหอมมะลิที่บ้านคนไตย นาที่เขาทำใช้น้ำประปาที่ทดมาจากภูเขาด้านบน ทำเลการตั้งที่อยู่ของคนไทยขาวเหมือนกับคนไตที่ซาปา

คือตั้งหมู่บ้านในหุบเขาใหญ่ มีน้ำใช้ทั้งปีจากแม่น้ำหรือแหล่งน้ำอื่น ในบ้านที่ผมพักมีทั้งน้ำประปาและน้ำบ่อ ทริปนี้ผมนั่งรถมาจากฮานอยค่ารถคนละ 100,000 ดอง ซึ่งหากเป็นคนทั่วไปเสียแค่ 60,000 ดอง คนเก็บค่าโดยสารบอกว่าเสียค่าวางกระเป๋าคนละ 40,000 ดอง(70 บาท) เมื่อมาถึงที่เมืองไหมเชา ก็มีมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาถาม เป็นคนไทยขาวครับ ตั้งแต่นั้นก็คุยภาษาไทยได้ตลอดแล้ว ผมมาพักที่บ้านหลังหนึ่งเป็นบ้านไตย

ที่นี่เขาคิกเป็นรายหัว ที่พัก + อาหาร 3 มื้อ ตกคนละ 300,000 ดอง (500 บาท) อาหารที่นี่กินอิ่มหนำสำราญแบบไทยๆ เลยครับ การนอนที่บ้านโฮมสเตย์ไทยขาว เป็นบ้านห้องโถงใหญ่กว่างๆ กางมุ้งนอนคนละมุ้ง เจ้าบ้านจะมานั่งคุยและกินข้าวกับเราด้วย ตกกลางคืนแยกย้าย บ้านกว้างๆทั้งชั้นก็มีผมกะหลานสองคน ที่ไทยขาวต้อนรับอบอุ่นครับมีเลยดื่มทั้งไวน์ทั้งเหล้าไปพอสมควร เลยกินอิ่มนอนหลับตั้งแต่หัวค่ำ 

มาคุยเรื่องเหล้ากันหน่อยที่บ้านไทยขาวมีเหล้าขาวที่ทำจากข้าวโพดหอมมาก ดีกรีนั้นไม่ต้องพูดถึงประมาณค่ามิได้ นอกจากเหล้าขาวยังมีเหล้าอุ ที่ผมเคยแนะนำตอนไปเที่ยวนครพนม เหล้าอุเรณูนคร นั้นก็เป็นไทยดำที่มีที่มาจากแถบนี้ ผมเที่ยวตามชายแดนลาวเวียดนาม เวียดนามเหนือแถวๆชายแดนลาวหรือดินแดนสิบสองจุไทยเดิม แถวนี้หากินเหล้าอุได้ตลอดครับ การกินก็เหมือนกันคือ ดูดอุ ใช้ท่อไม้ไผ่หรืออะไรผมก็ไม่รู้ทะลองปล้องออก ทำเป็นที่ดูดอุ

บ้านโฮมสเตย์ไทยขาวผมนับๆดูน่าจะมีมากกว่าสี่หลังที่มีป้ายขึ้นให้พักได้นะครับ ส่วนที่ไม่มีป้ายผมว่ามีอีก ดูๆแล้วน่าจะมากกว่าสิบหลังที่สามารถพักได้ ถัดจากหมู่บ้านที่ผมพักไปอีก 10 นาทีโดยการเดิน จะเป็นบ้านไทยขาวอีกหมู่บ้านหนึ่ง ที่นั่นใหญ่กว่าที่ผมพักมีโฮมสเตย์มากว่า เรื่องอาหารการกินของชาวไทยขาวมื้อเช้าที่พักเตรียมแบบฝรั่งให้ มื้อกลางวันอาหารก็ไก่ผัดตะไคร้ ปอเปี๊ยทอดหรือที่นี่เรียกแหนม

ผัดมะละกอเส้นกับขนมจีน จานนี้แปลกแต่ก็อร่อยครับ มื้อเย็นมีน้ำพริกหน่อไม้ดอง ผัดผักใส่กระเทียม ไข่เจียว ข้าวหอมๆ เรื่องอาหารหากมาพักที่โฮมสเตย์ไม่ต้องห่วงครับ อร่อยกว่ากินทุกร้านที่ผ่านมาในทริปนี้ของผม การมาเที่ยวบ้านไทยขาว แล้วได้ใช้คำไทยโบราณพูดคุยกันทำให้รู้ว่าอะไรคือคำไทยแท้โบราณ อย่างคำว่า มึง กู เป็นคำพูดโบราณที่เขายังใช้กันอยู่ คำว่ากูมึงจะใช้พูดกับเพื่อนฝูงกันเท่านั้น

ก็เหมือนกับไทยที่ไม่ใช้กูมึงกับผู้ใหญ่หรือไม่ใช่เพื่อนสนิท ฝรั่งเศสตอนที่เป็นเจ้าอานานิคมที่เวียดนามเรียกไทยที่แต่งชุดดำว่าไทยดำ เรียกไทยที่โพกผ้าที่หัวสีขาวและว่าไทยขาว นี่เป็น (เพื่อนชาวไทยขาวเล่าให้ฟัง) การโพกผ้าที่หัวสีขาว เหมือนกับไทยลื้อที่ผมไปพักที่หมู่บ้านสีดอนชัยที่เชียงรายครับ ไม่รู้ว่าไทยลื้อและไทยขาวนี่มาจากที่เดียวกันไหม mr.Hotsia เมษายน 2554 20 39 16.614 N, 105 4 24.167 E พิกัดตำแหน่ง GPS(POI)

ขอขอบคุณข้อมูลเรื่องเชื้อชาติชาวไทยเพิ่มเติมจาก ประชากรส่วนใหญ่เป็นชนเชื้อชาติเวียดนามแท้ ประมาณร้อยละ ๘๕ เป็นชาวจีนประมาณร้อยละ ๒ ที่เหลือเป็นชนกลุ่มน้อยประมาณร้อยละ ๑๔ ประกอบด้วย ชาวโม้ง ( Muong) ไท (Thai) แม้ว (Meo) เขมรมอญ (Mon) จาม (Cham) ดินแดนเวียดนาม แต่เดิมเป็นถิ่นที่อยู่ของพวกมอย (Moi) ซึ่งมีชื่อต่าง ๆ กันหลายสิบเผ่า มีขนบธรรมเนียมประเพณีคล้ายคลึงกับชาวข่าบางเผ่าในประเทศลาว

จัดเข้าอยู่ในตระกูลมอญ - เขมร และบางเผ่าในตระกูล ชวา - มลายู พวกมอยมีอยู่มากกว่าล้านคน ส่วนมากอาศัยอยู่ตามภูเขาเหนือไซ่งอน ขึ้นไปจนเหนือเส้นขนานที่ ๑๗ พวกนี้ไม่มีตัวหนังสือใช้ เคร่งครัดในลัทธิไสยศาสตร์ นับถือผีสาง เทวดา อย่างยิ่ง ไม่ชอบพบคนแปลกหน้า นอกจากพวกมอยแล้ว ขนกลุ่มน้อยในเวียดนามอีกพวกหนึ่งคือ พวกไทย บรรพบุรุษของพวกไทยอพยพจากประเทศจีน เมื่อประมาณต้นพุทธกาล เข้ามาตามลุ่มน้ำต่าง ๆ อย่างช้า ๆ

ในที่สุดได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่ในแคว้นตังเกี๋ย เมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ ๑๔ แบ่งออกเป็นหลายกลุ่มคือ อยู่ในเขตสิบสองจุไทย แถบแม่น้ำซองมา แม่น้ำดำ เมืองซอนลา เมืองแถง (เดียนเบียนฟู) อยู่ในแถบเมืองไลเจา ใกล้เคียงกับไทยดำ ไทยโท้ ไทยนุง ๆ บริเวณที่ราบสามเหลี่ยมแม่น้ำแดง ทางทิศตะวันตก และทางทิศเหนือของเมืองฮานอย อยู่ตามพรมแดนตังเกี๋ย และมณฑลกวางสีของจีน อยู่ในเขตเมืองห้ายาง ทางทิศตะวันออกของเมืองเผาลัก ตรงปากน้ำแคลร์กับน้ำโล

มีชนอีกพวกหนึ่ง อยู่ตอนกลางของแคว้นตังเกี๋ยคือ ซึ่งเป็นชาติผสมเวียดนาม ชวา และไทย มีภาษาพูดคล้ายพวกเวียดนามมาก ตั้งถิ่นฐานอยู่ตามเชิงเขา บริเวณใกล้กับเมืองฮานอย และตะวันตกเฉียงใต้ลงไป ตามภูเขากั้นพรมแดนลาว ตรงกับเมืองวินห์ นับว่าเป็นชาวพื้นเมืองดั้งเดิมของเวียดนาม ทางตอนเหนือด้วยเหมือนกัน มีชนอีกสองพวกที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ในเวียดนามตอนเหนือคือ พวกแม้ว และพวกหม่าน

แบ่งออกเป็นสี่พวกคือ แม้วขาวแดง แม้วสาย แม้วดำ และแม้วขาว อาศัยอยู่ตามเมืองชายแดน ที่ติดต่อกับประเทศจีน ทางด้านมณฑลยูนาน ในเขตเมืองลาวกาย เมืองจำปา เมืองฟองโท เมืองไลเจา เมืองแถง และเมืองซอนลา แบ่งออกเป็นห้าพวกคือ หม่านตาปัน หม่านลานเถน หม่านกวางก๊ก หม่านเถาลาน และหม่านกวางตัง อาศัยอยู่ตามภูเขาในเขตเมืองฟองโท เมืองไลเจา เมืองลาวกาย ริมฝั่งแม่น้ำแดง เมืองเกายาง เมืองลาวเชิง เมืองเยนบาย เมืองบองกาย

วิดีโอที่เกี่ยวข้อง