พะเยา เที่ยวโฮมสเตย์ บ้านเมี่ยน(เย้า)บ้านผาแดง พะเยา กินน้ำผึ้งป่า

เที่ยวโฮมสเตย์ บ้านเมี่ยน เย้า บ้านผาแดง พะเยา น้ำผึ้งป่า http://www.hotsia.com > เที่ยวโฮมสเตย์ บ้านเมี่ยน ( เย้า ) บ้านผาแดง พะเยา มิสเตอร์ฮ๊อตเซียเที่ยวในเมืองพะเยาและอื่นๆ ล่องเรือชมบัวกว๊านพะเยา กาละแมโบราณเชียงคำ จุดชมวิวกว๊านพะเยา ถนนคนเดินกว๊านพะเยา หลวงพ่อกามเทพวัดนันตาราม ตะลุยเดี่ยวเที่ยวโฮมสเตย์ โฮมสเตย์ชาวเมี่ยว ( เย้า ) จับผึ้งป่ากินผึ้งป่าที่บ้านผาแดง หุบเขาโอโซนบ้านฮวก #1 โฮมสเตย์หุบเขาโอโซนบ้านฮวก 2

ตื่นเช้ามากับวันที่สดใสบนดอยผาแดง วิวของท้องฟ้ายามเช้าใจช่วงหน้าร้อนแบบนี้ถึงแม้จะไม่มีทะเลหมอกให้เห็น แต่ก็สดชื่นดีกว่านอนบนพื้นราบหลายเท่านัก เหล้าข้าวโพดเมื่อคืนไม่ได้ส่งผลให้ผมปวดหัวเลย มันโล่งสดชื่นไม่เหมือนกินเหล้าบางชนิดบนพื้นราบ พ่อหลวงและพ่อแม่ของเขาตื่นก่อนผมตั้งแต่ตีห้าเห็นจะได้ ตื่นมานึ่งข้าว ทำอาหารให้แขกผู้มาเยือน ส่วนผมก็มีหน้าที่กินๆ แล้วก็เที่ยวๆคุยกับชาวเมี่ยนคนนี้ทีคนนู้นที่

มาดูวิวกันบ้างนะครับรูปด้านล่างนี้คือวิวยามเช้ามองจากหน้าบ้านพ่อหลวง ( รูปซ้าย ) ด้านขวาคือรูปบ้านพ่อหลวงที่ผมพักเมื่อคืนนี้ บ้านธรรมดาๆ พื้นเป็นดิน แต่เวลานั่งกินข้าวดื่นเหล้าในบ้านช่างอบอุ่นจริงๆ มองจากหน้าบ้านพ่อหลวงอาวุธเห็นวิวสวย สำหรับแผนการวันนี้ผมได้คุยกับพ่อหลวงว่าจะไปข้างล่างลงดอยไปกับเขาด้วย พอดีพ่อหลวงจะพาตาไปตัดผมที่อำเภอพราน ผมเลยขอไปเดินเล่นด้วย

อำเภอพรานขึ้นอยู่กับจังหวัดเชียงราย ระยะห่างจากดอยผาแดงไปจังหวัดพะเยา กับ อ.พราน เท่าๆ กัน แต่ ชาวบ้านนิยมไป อ.พรานมากกว่าเพราะเป็นอำเภอใหญ่ เก่าแก่ก่อนที่จะแยกจังหวัดพะเยาออกมาจากเชียงราย ผมไปเดินเล่นที่ตลาดสดของอำเภอพราน ได้ไก่มาสองตัวไก่เมือง ( ไก่บ้าน ) แล้วผมก็ซื้อ ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด คืนนี้ผมจะกลับไปทำ ไก่รวนน้ำปลาให้ ชาวเมี่ยนรับรู้ว่าฝีมือการทำอาหารของผมก็อร่อยไม่เบา ไอติมตัดเย็นชื่นใจ

เลี้ยงไอติมเด็กๆชาวเมี่ยนคนละแท่ง หาซื้อของเสร็จแล้วก็ได้กลับขึ้นดอยผาแดง เนื่องจากยังไม่มืดผมก็เดินเล่นในหมู่บ้านไปเจอเด็กๆชาวเมี่ยนจับกลุ่มเล่นกัน พอดีมีรถไอ้ติมขับขึ้นดอยมาขาย ผมเลยบอกให้เด็กมากินไอติมกันคนละแท่ง ผมเองก็กินเหมือนกัน เด็กๆสนุกกันใหญ่ จริงๆแล้วหมู่บ้านนี้มีไม่กี่หลังคาเรือนครับแค่ประมาณ 30 หลังคาเรือนเท่านั้น เด็กๆก็ไม่มากไม่กี่สิบคน ผมเองก็เดินเล่นในหมู่บ้านเดี๋ยวเดียวก็ครบทั้งหมด

ผมเดินเล่นไปพูดคุยกัยชาวเมี่ยน ก็เข้าใจความเป็นอยู่ของเขามากขึ้น ชาวเมี่ยนผู้หญิงจะปักผ้ากันทุกคน ผู้ชายของหมู่บ้านนี้ไปทำสวนลิ้นจี่ กาแฟ ส่วนคนหนุ่มสาวส่วนหนึ่งก็จะไปทำงานพื้นราบ ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะไปขายน้ำเต้าหู้ ที่เราเห็นขายน้ำเต้าหู้ทางภาคเหนือส่วนใหญ่เป็นชาวเมี่ยนทั้งนั้น " ชาวเมี่ยนไม่ต้องชุดเมี่ยนกันแล้วยกเว้นเทศกาลหรือมีคนมาแจกผ้าห่ม " สาวชาวเมี่ยนบอกผมหลังจากผมถามว่าไม่แต่ชุดเมี่ยนหรือ ?

ปี่จยัดหรือปี่ขจัดของชาวเมี่ยน ( เย้า ) เมื่อเดินไปคุยที่บ้านชาวเมี่ยนผมก็ได้คุยเรื่องของคนตรีเมี่ยนด้วย แล้วเขาก็หยิบปี่มาให้ผมดู ผมเองได้เรียบเรียงเรื่องเครื่องดนตรีของชาวเมี่ยนสรุปให้ด้านล่างแล้วนะครับว่ามีอะไรบ้าง ส่วนรูปที่เห็นด้านบนนี้ ก็คือปี่ที่ผมขอถ่ายจากเจ้าของบ้านเขามาให้ผมดู ทั้งหมูบ้านนี้จะมีอยู่แค่สองอัน และคนที่ร้องเพลงเมี่ยนและเล่นดนตรีเมี่ยนได้ของหมู่บ้านนี้ก็เหลือน้อยเหลือเกิน

หากใครมาตรงช่วงเทศกาลงานแต่งงานก็จะได้เห็น การแสดงดนตรีของชาวเมี่ยน ผมเองวันนี้ก็คุยกับกลุ่มแม่บ้านชาวเมี่ยนจนเกือบมืดแล้วจึงกลับมาทำไก่รวนที่บ้านพ่อหลวง และแล้วอาหารมื้อค่ำที่รอคอยจะทำก็มาถึง เมื่อเตรียมไก่เสร็จแล้วผมเห็นว่าไก่มันมากไปหน่อย จึงแบ่งมาผัดกระเพราส่วนหนึ่งและก็รวนเค็มส่วนหนึ่ง สำหรับ ไก่รวนเค็ม นั้นง่ายเหลือเกิน แค่ใส่ ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด น้ำปลา แต่ที่ครัวของเมี่ยนจะไม่มีน้ำปลานะครับ

ต้องใช้เกลือแทน ขั้นตอนง่ายๆ ใส่น้ำมัน พอร้อนใส่ไก่ แล้วใส่ ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูดที่เตรียมไว้ ใส่เกลือลงไป ถ้ามีเหล้าให้ใส่เหล้าด้วย ใส่ข้าวสารไปหยิบมือหนึ่ง รวนให้หอมพอไก่สุกหอมได้ที่ก็ยกลง แค่นี้ก็ได้ไก่รวมเค็มอย่างอร่อยแล้ว อีกอย่างที่ผมทำเลี้ยงชาวเมี่ยนคือไก่ผัดใบกระเพรา จานนี้แสนง่ายดาย ไม่ขออธิบายครับ ระหว่างทำอาหารผมก็สอนให้เขาลองทำดูเผื่อวันหน้าจะได้ลองทำกินเองได้

ข้างล่างนี้คือไก่รวมเค็มที่ผมทำครับ น่ากินใช่ไหมล่ะ ไก่รวนเค็มฝีมือผมเอง นี่ไก่ผัดกระเพราฝีมือผมอีกจาน พร้อมๆกับที่ผมทำอาหารพ่อหลวงอาวุธก็ทำลาบหมู เขากินกันดิบๆครับลาบหมู แต่ผมไปคั่วเสียก่อน เสร็จแล้วก็คุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันผมก็ถามเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ของเขาและเล่าเรื่องต่างๆให้ฝัง นั่งกินกันไป จิบเหล้าข้าวโพดกันไปสักพัก ข้างบ้านเดินมาบอกว่าเขาได้รังผึ้งหลวงป่ามาสดๆ กำลังจะบีบเอาน้ำผึ้ง

ผมก็คว้ากล้องเดินไปทันที มันเป็นโชคดีของผมที่เพื่อนบ้านได้ผึ้งป่ามาสดๆแบบนี้ เพราะเป็นครั้งแรกของผมที่ได้มีโอกาสเห็นและกินน้ำผึ้นสดๆจากป่า และไม่ใช่น้ำผึ้งแท้ชนิดผึ้งเลี้ยงเสียด้วย มันเป็นจากป่าจริงๆ ช่วงที่ผมไปเป็นหน้าร้อนหน้านี้ผึ้งจะหาเกสรดอกไม้ยากหน่อยเพราะว่า ทำให้รังผึ้งช่วงนี้น้ำผึ้งจะหวานจับใจเดือนี้เป็นช่วงเดือนห้าพอดี เขาจึงมีเพลงร้องกันว่าหวานปรานน้ำผึ้งเดือนห้าด้วยเหตุฉะนี้ ผมได้ข้อมูลเพิ่มเติมจาก

เรื่องทำไมต้องน้ำผึ้งเดือนห้าว่า "เพราะความหวานของน้ำผึ้งและคุณค่าภายในของน้ำผึ้งเดือนห้า ซึ่งสาเหตุหลักมาจากปริมาณความชื้นในอากาศในเดือนห้ามีน้อยมาก ทำให้ความเข้มข้นของน้ำผึ้งมีมาก ประกอบกับอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้มีเกสรดอกไม้หลากหลายชนิดในน้ำผึ้ง อย่างที่ทราบว่าน้ำผึ้งเป็นน้ำตาลกลูโคส ซึ่งดูดซึมไปใช้ในร่างกายได้ง่าย ทำให้มีการใช้ในการบำรุงสุขภาพ anti-ceptic ยาฆ่าเชื้อแบคทีเรีย

จึงมีความเชื่อกันว่าเกสรดอกไม้ที่ผึ้งเก็บมาจากป่าในเดือนห้านั้น จะได้จากสมุนไพรหลากหลาย" " ผึ้งป่ามีสองชนิดคือผึ้งที่ต้องไปเอาเวลากลางวัน กับผึ้งที่ต้องไปเอาเลาลากลางคืน " พ่อหลวงอาวุธเล่าให้ผมฟัง สำหรับรังที่ผมได้กินนั้นต้องไปเอาเวลาการคือ วิธีการหาผึ้งป่าของชาวเมี่ยน ซึ่งคงเหมือนกับหลายๆที่ก็ใช้วิธี เอาควันไฟไปรมให้ผึ้งหนีออกจากรัง ต้องจุดไฟแล้วก็ดับ หากไม่ดับมีการส่องไฟฉายก็จะโดนผึ้งลงมาต่อยได้

จากนั้นก็ค่อยๆแซะเอารังผึ้งออกจากที่ยึด วิธีนี้โบราณและต้องใจถึงเท่านั้น ปัจจุบันเขาได้ดัดแปลงทำชุดกันผึ้ง ใช้เสื้อหนาๆ กางเกงหนาแขนยาว ถุงมือ รองเท้า ที่ขาดไม่ได้คือหมวกกันน๊อคพร้อมตะแกงกันผึ้งที่ใบหน้า ไม่ว่าจะจับผึ้งวิธีไหนก็โดนผึ้งต่อยได้ทั้งนั้น ยิ่งผึ้งหลวงป่าตัวโตหากโดนเข้าไปต้องไปหาหมอเลย ผึ้งหลวงแบบที่ผมกินพ่อหลวงบอกว่าหายากมาก

วิดีโอที่เกี่ยวข้อง