เชียวราย โฮมสเตย์บ้านห้วยขี้เหล็ก โฮมสเตย์ชาวอาข่า(อีก้อ) มาตรฐานโฮมสเตย์ไทย

โฮมสเตย์บ้านห้วยขี้เหล็ก โฮมสเตย์ชาวอาข่า(อีก้อ) พักกับชาวเขา http://www.hotsia.com > โฮมสเตย์บ้านห้วยขี้เหล็ก โฮมสเตย์ชาวอาข่า(อีก้อ) มาตรฐานโฮมสเตย์ไทย ชาวอะข่าหรืออีก้อในประเทศไทยที่ใช้ชีวิตแบบชาวอะข่าแท้ๆ ทั้งการแต่งกายและการใช้ชีวิตนั้นเหลือน้อยเต็มทน ส่วนหนึ่งเกิดจากการที่เด็กชาวอะข่าต้องไปโรงเรียนด้านล่าง ในจังหวัดบ้าง อำเภอบ้าง เด็กๆเหล่านี้เมื่อได้ลงมาเรียนหนังสือได้รู้จักเพื่อนๆ

เปิดโลกออกสู่ภายนอกแล้วส่วนหนึ่งจะไม่คงไว้ซึ่งวิถีแห่งอะข่าอีก ผมเองที่มาหาเที่ยวพักโฮมสเตย์บ้านอะข่านี้ก็เพื่อถ่ายทอดวิถีอะข่าในประเทศไทย ส่วนที่ยังคงมีเหลืออยู่บ้างให้ได้ถูกเก็บไว้ในอินเตอร์เน็ตก่อนที่จะไม่มีอะไรให้เก็บ เด็กๆวิ่งเล่นที่บ้านอาข่าห้วยขี้เหล็ก กำลังเดินไปเข้าที่พัก สำหรับอะข่าหรือวิถีชีวิตของชาวเขาที่ประเทศเพื่อนบ้านเราอย่างลาว

จีนยูนนาน พม่านั้น ชาวอะข่าหรือชาวเขายังคงรักษาวิถีของเขาไว้ได้มากกว่าที่เมืองไทย และผมเองจะเดินทางไปพักไปใช้ชีวิตกับเขาเหล่านั้นและถ่ายทอดลงในเว็บแห่งนี้แน่นอน วันนี้เรามาเที่ยวชาวเขา ชาวอะข่าในประเทศไทยก่อน ตอนต่อไปจะเป็นของลาว ซึ่งผมจะลงรูปให้ดูสักหนึ่งรูปเพื่อให้ท่านอยากติดตามครับ วิวจากบ้านพักโฮมสเตย์ที่ผมพัก ลานโล้ชิงช้าประจำหมูบ้าน ผมได้รับคำแนะนำจากพี่สมศักดิ์

ผู้ที่ดูแลการท่องเที่ยวโดยชุมชนที่เชียงราย ว่าหมู่บ้าน ที่ดอยช้าง จังหวัดเชียงรายนี้ เป็นโฮมสเตย์ที่ได้รับมาตรฐานจากทางการท่องเที่ยว แต่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก และไม่ค่อยมีคนมาเที่ยว และที่สำคัญชาวอะข่าที่นี่ รักษาวิถีของเขาไว้ได้อย่างดีเมื่อเทียบกับที่อื่นๆ ครับ เย็นนี้ผมจะกินไข่เน่านี้ กีฬาประยุกต์ของเด็กชาวอะข่า พูดถึงวิถีแห่งอะข่าก็ต้องอธิบายให้เข้าใจ ว่าชาวอะข่าหรือชาวเขาเผ่าต่างๆในบ้านเรา เด็กๆเมื่อจบ ป. 6

ก็จะไปเรียนหนังสือพื้นราบ และเด็กเมื่อได้เรียนรู้วัฒนธรรมอื่นๆ ก็จะไม่เคร่งเรื่องวัฒนธรรมของตนเอง ยกตัวอย่างง่ายๆ เด็กอะข่าสมัยใหม่ไม่มีใครแต่งตัวอะข่าอีกแล้ว ซึ่งผมเองก็เข้าใจและยอมรับได้ ทีนี้มาดูของประเทศลาว ซึ่งขณะที่ผมเขียนเรื่องนี้ผมเองก็อยู่ในหมู่บ้านชาวที่ประเทศลาว ผมเห็นการแต่งตัวของชาวเขาที่นี่แล้วทึ่งเต็มรูปแบบ 100% รูปด้านล่างนี้ถ่ายในแขวงพงสาลี ประเทศลาว เป็นชนเผ่าใกล้เคียงอะข่า

เขาเรียกเผ่านี้ว่า " เกล้ายาว " เรื่องชนเผ่าในลาว และเวียดนาม เพื่อนได้ชมแน่ๆ เพราะผมจะไปพักโฮมสเตย์ลาว และเวียดนาม ( กำลังหัดพูดเวียดนามอยู่ครับ ) สาวชาวเผ่าเกล้ายาวยืนชายชะอมที่ท่ารถในแขวงพงสาลีผมจะลงเรื่องนี้ในตอนต่อๆไปครับ เรามาเดินทางเที่ยวบ้านอะข่าในไทยกันก่อนดีหว่า ผมเริ่มเดินทางจากเชียงรายด้วยรถประจำทาง มาลงที่แม่สรวย ( อ่านว่าไม่สวยไม่ใช่แม่ สะ หลวย ) และหารถไปห้วยขี้เหล็กซึ่งอยู่ทางเดียวกับทางไปดอยช้าง

แต่ไม่มีรถไปผมจึงต้องเช่ามอเตอร์ไซค์ไปราคา 200 บาท ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง หมู่บ้านห้วยขี้เหล็กนี้อยู่บนดอยสูงติดกับดอยช้าง หมู่บ้านนี้รถเข้าถึงและเจริญแล้วน้ำใช้ประปาภูเขา ( ต่อมาจากน้ำตก ) ไฟฟ้าก็มี ผมมาถึงหมู่บ้านหยิบวีดีโอถ่ายทันที เพื่อนจะได้ความรู้สึกว่ามาถึงพร้อมผมเลยครับ บ่านห้วยขี้เหล็กวันนี้มีเหลือแต่คนแก่ พ่อแม่ทำไร่ทำสวย ส่วนรุ่นลูกไปเรียนหนังสือ ไม่ก็ไปทำงานพื้นราบกันหมดแล้ว

ช่วงที่ผมไปนั้นพอดีปิดเทอญจึงมีเด็กที่เรียนในเมืองกลับมาเยี่ยมพ่อแม่อยู่บ้าง เมื่อไปถึงหมู่บ้าน ได้เข้าที่พักเรียบร้อยก็เดินเล่นในหมู่บ้าน ทักทายชาวบ้าน ชาวอะข่าที่มีอายุจะพูดไทยไม่ได้ ส่วนคนที่อายุน้อยกว่า 30 ลงมาจะสามารถพูดได้ ในหมู่บ้านนี้มีสัญญาณโทรศัพท์บางจุดเท่านั้น ชาวบ้านจะไปทำไร่ตอนเช้าและกลับตอนเย็น เพราะอยู่ไร่อากาศจะเย็นสบายลมพัดตลอด ทีแรกผมคิดว่าจะมาพักที่หมู่บ้านห้วยขี้เหล็กสักคืนสองคืน

แต่พอได้คุยกับพี่ยรรยงแกบอกว่าจะมีงานชนไข่แดง ผมจึงพักที่นี่ยาวสี่คืน ส่วนอาหารมื้อเย็นมื้อนี้ที่ผมกิน ก็มีปลาทอด น้ำพริกถั่วเน่า ที่ผมไปเจอป๊าอะข่าที่เขาตากถั่วเน่า ที่เห็นในรูปด้านบนนั่นเหละครับ นอกจากถั่วเน่ายังมีเจียวไข่ใส่หอมชู หอมพื้นบ้านมีรากยาวๆ เราจะกินเฉพาะรากครับ เมนูนี้อร่อย คนซ้ายคือพี่ยรรยงผู้จัดการโฮมสเตย์อะข่าบ้านห้วยขี้เหล็ก มีทั้งข้าวเหนียวและข้าวจ้าวให้เลือกผมกินข้าวจ้าวครับ

หมู่บ้านห้วยขี้เหล็กปลูกกาแฟไม่ได้ผลดีเหมือนหมูบ้านอื่นๆ ชาวบ้านยังยากจน ต้องไปทำไร่ทำสวนทุกวัน ส่วนหมูบ้านชาวเขาบางที่เข้าแค่ทำกาแฟอย่างเดียวก็รวยแล้ว ไม่ต้องเหนื่อยเหมือนหมู่บ้านห้วยขี้เหล็ก พรุ่งนี้ผมจะไปทำสวนกับชาวอะข่านัดกับพี่ยรรยงไว้ว่าพรุ่งนี้จะไปกินข้าวที่สวน ไปทำไร่กระเทียมกัน คืนนี้ขอตัวไปนอนก่อนครับ ...... ต้นเดือนเมษายน 2553 (Mr.Hotsia) ติดต่อเที่ยวโฮมสเตย์บ้านห้วยขี้เหล็ก พี่ยรรยง ติดต่อผ่าน

ขอขอบคุณข้อมูลเพิ่มเติมจาก http://kanchanapisek.or.th อีก้อเรียกตัวเองว่า "อะข่า" ไทย ลาว และพม่า เรียกว่า "อีก้อ" มีถิ่นเดิมอยู่ในมณฑลยูนนาน ของประเทศจีน และได้อพยพเข้ามาอยู่ในเมืองไทยเมื่อประมาณ 60-70 ปีมาแล้ว เข้ามาอาศัยอยู่มากที่สุดใน ผู้ชายอีก้อทั้งเด็กและผู้ใหญ่ สวมกางเกงสองหน้าขายาวสีดำ สวมเสื้อแขนยาวทรงกระบอกผ่าอกปล่อยชายแค่เอว ผู้ชายที่ยังไม่แต่งงานจะติดกระดุมเงินตามเสื้อสวม

กำไลคอและข้อมือ ส่วนผู้ชายที่แต่งงานแล้วจะไม่ใส่เครื่องประดับ ทรงผมทุกคนจะโกนผมรอบศีรษะทำเป็นจุกปล่อยยาวไม่ถักเปียและใช้ผ้าดำพันรอบศีรษะ ผู้หญิงอีก้อเปลี่ยนไปตามวัยเมื่ออายุมากเครื่องประดับก็มากขึ้น ผู้หญิงจะนุ่งกระโปรงสั้นสีดำมีจีบรอบตัวรอบเอว สวมเสื้อแขนยาวสีดำ มีกระดุมเงิน หญิงสาวจะมีผ้า คาดเอวปล่อยชายลงสองข้าง ใช้ผ้ารัดหน้าอกแทนยกทรง ที่แข้งใส่ปลอกผ้าสลับสีสวมหมวกทรงต่ำตลอดเวลา

ส่วนผู้หญิงที่แต่งงานแล้วจะสวมหมวกทรงสูงกว่า ภาษาอีก้อจัดอยู่ในตระกูลภาษาธิเบต-พม่า ลักษณะภาษามีความคล้ายคลึงกับภาษามูเซอและลีซอ ไม่มีตัวหนังสือใช้ - ลักษณะการตั้งถิ่นฐาน หมู่บ้านอีก้อมักตั้งอยู่บนไหล่เขาสูง มีพื้นที่กว้างขวางเพื่อใช้เป็นที่ชุมนุมและประกอบพิธีกรรม และ อยู่ใกล้แหล่งน้ำที่มีน้ำตลอดปี ไม่นิยมอยู่รวมกันเป็นหมู่บ้านใหญ่ จะแยกไปตั้งบ้านเรือนอยู่เป็นกลุ่มๆ ขนาดของหมู่บ้านมี 10-15 หลังคาเรือน

แต่ละหมู่บ้านจะตั้งอยู่ห่างกันประมาณ 3-4 กิโลเมตร การปลูกสร้างบ้าน จะปลูกยกพื้นโดยใช้ไม้ไผ่ เป็นส่วนใหญ่ บ้านของหัวหน้าเผ่าจะอยู่ตรงกลางหมู่บ้าน และทางเข้าหมู่บ้านจะมี ประตูซึ่งตั้งขึ้นตามความเชื่อของชาวอีก้อทำเป็นรูปดาบบ้าง ลูกศรบ้างโดยมีความเชื่อว่าผีหมู่บ้าน ของตนใช้ดาบ หรือลูกศรนี้ต่อสู้กับบรรดาผีร้ายนอกหมู่บ้าน อีกประตูเรียกว่า "ลกข่อ" สร้างด้วยท่อนไม้ใหญ่ทำเป็นเสา 2 ข้างพาดบนอีกหนึ่งท่อน ในงานปีใหม่ทุกๆ

วิดีโอที่เกี่ยวข้อง